dort,
durt,
turd,
auch:
dorten,
der
;
zu
mhd.
turt
›Trespe‹
().
›im Getreide wachsende und dieses verunreinigende Wildkräuter (z. B. Kornrade, Roggentrespe, Taumellolch)‹.
Zur Sache vgl.
Marzell
1, 158
;
677
 ff.; 1043; 2, 1366.
Syntagmen:
etw. vom t. bereinigt sein
;
t. wachsen, an etw. kleben, in etw. sein
.
Wortbildungen:
turdig
›mit Roggentrespe versetzt‹.

Belegblock:

Struck, Joh. Pfannstiel
210, 19
(
mosfrk.
,
1556
):
Vonn denn hoffleuthenn entpfangenn vor korn, so dis jar ist verdorbenn unnd ist iclich 9 ½ ml. dordt gewaschen.
Voc. inc. teut.
e iiijv
(
Speyer
um 1483
/
4
):
Durt Lohu͂ e͂ legume͂ qͦd crescit int̄ segetes ratt.
Kläui, Schweiz. Urbare
3, 222, 15
(
halem.
,
um 1400
):
ob oͧch koͤrner oder turde oder ander dinge in dem kernen oder roggen were.
Henisch (
Augsb.
1616
):
Dort / dorten / durt / lusch / dauber habern / ein vnkraut / wechst vnter lerer gersten vnd weitzen.
Herzog, Landsh. UB
441, 40
(
moobd.
,
1373
):
beleibt ir noch schuldig [...] XI schaf turdigz chorns.